«Este proxecto nace dunha paradoxa: a mirada deleitase naquilo que o corpo xa non pode procesar. É unha crónica visual da restrición imposta, un inventario dos praceres que hoxe habitan na categoría do perigoso.
A través do pincel, disecciono a iconografía da dieta moderna: o brillo aceitoso dunha fritura, a xeometría perfecta dun doce procesado, a densidade dunha graxa saturada. Son bodegóns que xa non festexan a abundancia, senón que documentan unha distancia.
Nestas obras, a comida preséntase cunha beleza hiperbólica, case agresiva. É o «canto de serea» do azucre e o ultra procesado: Pintar o que non se pode comer é un exercicio de control. É unha forma de posuír o obxecto de desexo a través do pigmento para non ter que posuílo a través da inxesta. Aquí, a comida non é nutrición; é un límite, unha fronteira pintada entre o pracer inmediato e a supervivencia do órgano que nos mantén vivos.»
Helena Ayape
Abril e maio do 2026
Bloque de homes – planta baixa
